۵۲۰۶ مطلب
ایران در آستانه فعالسازی تحریمهای «ماشه» قرار گرفته؛ سازوکاری که بازگشت محدودیتهای تعلیقشدهٔ یک دهه پیش را ممکن میکند. اروپا تهران را به نقض تعهدات برجامی متهم کرده و بهدنبال افزایش فشارهاست، اما هشدارها از عقبنشینی بیشتر ایران از نظارتهای بینالمللی و تشدید شکاف با غرب حکایت دارد. تحریمهای جدید گرچه اثر اقتصادی محدودی نسبت به فشارهای آمریکا دارند، میتوانند مذاکرات هستهای و همکاری با آژانس را به خطر اندازند. همزمان، برنامه هستهای ایران پس از حملات اسرائیل و آمریکا در هالهای از…
حمید رسایی به بازگشت تحریمها واکنش نشان داد و تصریح کرد: در لشکر علی بن ابیطالب (ع) هم اشعث کندی بود هم مالک اشتر؛ اشعث تمام تلاشش را کرد تا حکمیت پذیرفته شود و مالک تمام تلاشش را کرد تا حکمیت تحمیل نشود.
امیرحسین ثابتی نوشت: ، دستگاه دیپلماسی کشورمان حتی نتوانست سیرالئون، اسلوونی، دانمارک، پاناما، سومالی و یونان را نیز با خود همراه کند و این کشورها نیز رایشان منفی بود. وزارتخارجه نیازمند یک تغییر رویکرد اساسی است وگرنه هیچ چیز بهتر نخواهد شد…
سید کاظم نورمفیدی گفت: پس از خروج طرف آمریکایی از برجام، کشورهای اروپایی قول جبران تخطی را دادند اما متأسفانه خلف وعده کردند. این آمریکا و اروپا بودند که شاکله برجام را نابود کردند و امروز نیز اروپاییان به دنبال اجرای مکانیسم ماشه هستند؛ رویکردی که هیچ جایگاه و وجاهت قانونی ندارد.
از نگاه آیندهپژوهی، دنیا پس از برجام بیشتر به سمت چندقطبی شدن، معاملههای موردی و کوتاهمدت و اتحادهای موقت و احتمالا ناپایدار حرکت میکند تا توافقات بزرگ و پایدار.
«همه معادلات به سمت چانهزنی یا برخورد در فضای پساماشه در حال تدوین است. اجرای مکانیسم ماشه به معنای پایان دیپلماسی نیست، بلکه میتواند شروع فصل جدیدی از مذاکرات با شرایط کاملا متفاوت باشد.»
حسام الدین آشنا نوشت: برجام نمرده است؛ به قتل رسیده است. لازم نیست خیلی دنبال قاتلانش بگردید.
سال ۹۴ روحانی در نامهای به رهبری، «پایان موفقیتآمیز و عزتمندانه» مذاکرات را تبریک گفت. رهبری از تیم مذاکرهکننده تشکر کرد اما همانجا نوشت: «باید مراقب نقض عهد طرف مقابل بود» و تأکید کرد این کشورها قابل اعتماد نیستند.
پانزده سال پیش که شش قطعنامه متواتر شورای امنیت با اجماع جهانی علیه ایران، یکی بعد از دیگری به تصویب رسید، مناسبات و معادلات حاکم بر نظام بینالملل متفاوتتر از شرایط این روزهای حاکم بر جهان است.
ساختار زبانی به کار رفته در توصیف این مکانیسم، نوعیعدم تقارن گفتمانی را نشان میدهد. اینعدم تقارن زبانی، تقویتکننده روابط نابرابر قدرت در متن توافق بود و موقعیت انفعالی را برای ایران ایجاد میکرد، لذا مکانیسم ماشه تنها یک بند حقوقی نیست، بلکه ابزاری گفتمانی برای مشروعیتبخشی به قدرت تحریمکنندگان، ساکت کردن روایت طرف مقابل از طریق تهدید زبانی و حفظ برتری تفسیری غرب در توافق بود.
