اعتبار پزشکی ایران سرمایهای است که طی دههها شکل گرفته و بهراحتی قابل جایگزینی نیست. اگر افزایش ظرفیت با شتابزدگی و بدون تامین منابع انجام شود، پیامد آن نهتنها افت کیفیت آموزش، بلکه کاهش اعتماد عمومی به نظام سلامت خواهد بود
۱۵۲۷ مطلب
اعتبار پزشکی ایران سرمایهای است که طی دههها شکل گرفته و بهراحتی قابل جایگزینی نیست. اگر افزایش ظرفیت با شتابزدگی و بدون تامین منابع انجام شود، پیامد آن نهتنها افت کیفیت آموزش، بلکه کاهش اعتماد عمومی به نظام سلامت خواهد بود
دانشگاههای الزهرا (س) و علم و فرهنگ با صدور اطلاعیههایی اعلام کردند که کلاسهای درس آنها در هفته پیش رو (۱۴ تا ۱۸ دیماه) به صورت غیرحضوری برگزار خواهد شد.
روبرتو فرناندز تنها یک درس تا فارغالتحصیلی از دانشگاه بینالمللی فلوریدا (FIU) در سال ۱۹۷۵ فاصله داشت، با تمرکز بر کسب و کارش، بعد از ۵۰ سال کار نیمه تمامش را به پایان رساند.
تصمیم به کاهش سالهای تحصیلی در حالی عنوان میشود که اساتید گزینه مهاجرت را ترجیح میدهند، بودجه کافی نیست، تجهیزات کامل نیست و کیفیت آموزشی با بحران مواجه شده؛ بنابراین این طرح نیاز به بازنگری عمیقتر دارد.
دانشجویان با هوش مصنوعی مقاله مینویسند، استادان با هوش مصنوعی نمره میدهند و مدارک تحصیلی به محصولات پوچ بدل میشوند. دانشگاهها در بحران هوش مصنوعی، بین آموزش و تکنولوژی سرگرداناند.
فضای دانشگاه باید مکانی امن و حمایتگر باشد تا استرس مزمن، اضطراب، افسردگی و تنهایی آنها از بین رود. اگر دانشجویان بیمار باشند، دانشگاه نمیتواند سالم باشد. سلامت روان دانشجویان، زیرساخت اصلی برای رشد و پیشرفت دانشگاه و به طبع آن رشد و پیشرفت ایران خواهد بود.
اصولا نظام آموزشی ایران، گویی مهمترین ماموریت خود را جدا و انقطاع از زمینهها و اشاعه تکلف میداند. یعنی تحصیلکردههای ایرانی نسبت به موضوع کار خود بیشتر تکلف دارند تا اینکه شناخت عمیقی نسبت به اوضاع سرزمین و زمینههای آن داشته باشند.
جنبش دانشجویی در اوایل دهه۸۰ بیش و پیش از آنکه از اصلاحات و خاتمی عبور کند؛ از خویشتن عبور کرد. سنگی که دفتر تحکیمیها با رؤیای دموکراسی در چاه انداختند، بیش از آنکه به سر اصلاحطلبان اصابت کند؛ بر خودشان فرود آمد. قدر نعمت ندانستند و به مصیبت گرفتار آمدند.
بسیاری از کشورها ازجمله چین، هند، کرهجنوبی، مالزی و حتی عربستان با تکیه بر نهاد علم توانستند ناترازیها را پشت سر بگذارند، ایران هم میتواند
مهمتر از هر چیز، فقدان چشمانداز و امید به آینده است. این البته دردی عمومی است ولی اهمیت آن برای دانشجو که در آغاز زندگی خود است بسیار بیشتر از کسانی است که دهه ۵۰ و ۶۰ زندگی را پشت سر گذاشتهاند و بار خود را بستهاند و نگاهی به گور دارند. علاوه بر این، احساس فراموشی آنان نیز دردآور است.
