اگر این تجربه حکمرانی را به مِحَک تجربه تاریخی (حداقل) ۱۲۰ سال اخیر (یعنی از دوران مشروطه به اینسو) بزنیم، نشان میدهد که سیاست و سیاستورزی در ایران باید رویکردی پخته و کمالیافته داشته باشد. یکی از نقاط قوت این «کمال» و «پختگی» بحث مذاکره با قدرتهاست. عدهای مذاکره با آمریکا را تضعیف کشور میدانند و برخی هم آن را تسلیم میخوانند. واقعیت این است که ایران این بار بهراستی در «مقطع حساس کنونی» است. مذاکره اتفاقا عین سیاست و درایت است.