پاکستان در مسیر بازتعریف تصویر بینالمللی خود از کشوری بیثبات به میانجیگر منطقهای است. میزبانی مذاکرات آمریکا و ایران، گرچه به آن اعتبار میدهد، هنوز به معنای نفوذ کامل در نتایج نیست. نقش اسلامآباد مبتنی بر انعطاف تاکتیکی، تجربه تاریخی و کانالهای دیپلماتیک گسترده است، نه بیطرفی مطلق نروژ. نقاط قوت آن با محدودیتهایی مانند ثبات سیاسی شکننده و ظرفیت نهادی محدود تعدیل میشود. آینده پاکستان به توانایی ایجاد تعادل میان روابط جهانی و توسعه ظرفیت دیپلماسی پایدار بستگی دارد.