آمریکا جنگ را با برتری هوایی آغاز کرد، اما ایران آن را با ابزارهای نامتقارن به پایان رساند. بستن تنگه هرمز، حملات پروکسی و حفظ قابلیت موشکی، نشان داد که در دنیای چندقطبی امروز، پیروزی نظامی صرفاً با تکنولوژی ممکن نیست. این مقاله با استناد به نظریههای واقعگرایی تهاجمی و تعادل قدرت، ریشههای بنبست استراتژیک ایالات متحده در جنگ اخیر با ایران را توضیح میدهد.